umutlu ben, keyifli ben, kendini dinleyen ben, kendine saygı duyan ben

 

Öncelikle merak etmeyin iyiyim hahahaha Bundan sonra yazacaklarımı da belki depresif bir dille yazacağım ama iyiyim sadece artık genel modum bu galiba.

Hayatım savrulup gidiyormuş gibi hissediyorum. Yeni hiçbir şey yok, yenilik bile benim için monotonlaştı gibi. Kendimce aşık rolü oynuyorum, karşımdaki bundan sıkıldığı için benim için de sıkıcı hale geldi ama elimde patlar diye of sıkıldım da diyemiyorum. "Sen öyle bir kız mıydın" cümlesini duymak istemiyorum.

Bu arada artık "öyle bir kız"ım. Değerlerim, onur, gurur falan çok umurumda olan şeyler değil bir süredir. Tabii çoğunlukla rol. Bu rolü bu kadar iyi ve uzun süre sürdürebilmemin sebebi de oynadığım kişileri yakın çevremden seçmemem ve özellikle çevremdeki kişilerin tanımadığı kişiler arasından seçmem. Başlarda aradığım heyecanı sağlayan bu durum artık saçma sapan bir hal aldı. Bir planım var, şubattan sonra bunu da bırakacağım.

Peki bırakıp ne yapacağım? Kendi içime çekilmeyi planlıyorum. Yeni insan yok, sosyal medya yok, maalesef içinde bulunduğum durumdan ötürü çok inzıvaya benzemeyecek ama inzivamsı bir sürecin içine girmeyi düşünüyorum. 27 yaşıma gireceğim, artık oyun oynama isteğimi kaybettim. Bir de tekrar bloga yazmaya başlayacağım. Burada umutlu ben, keyifli ben, kendini dinleyen ben, kendine saygı duyan benin izleri var. Onlarla tekrar bağ kurmak istiyorum.